Merhaba Keza okurları! Bugün sizlerle “Kasiyer olmak için askerlik şart mı” konusunu ele alacağız.
Bir İş Arayışının İçinde Kaybolmak: “Kasiyer Olmak İçin Askerlik Şart mı?” Sorusu
Kayseri’nin soğuk bir sabahında, elimde eski bir çanta, içimde garip bir sıkışıklıkla yürüyordum. Şehir tanıdık ama ben yabancıydım. 25 yaşındaydım ve bu yaşta hâlâ “iş bulma” kelimesinin bana bu kadar ağır geleceğini düşünmezdim. Günlüğüme o sabah tek bir cümle yazmıştım: “İnsan bazen en basit işi bile kendine yakıştıramıyor.”
Kasiyerlik… kulağa kolay geliyor. Rafların arasından kasaya geçmek, barkod okutmak, para üstü vermek. Ama o gün benim için kasiyerlik sadece bir iş değil, bir çıkış kapısıydı. Ve o kapının önünde tuhaf bir soru duruyordu: “Kasiyer olmak için askerlik şart mı?”
İlk Başvuru: Umutla Korkunun Aynı Cebinde Durması
Bir market zincirinin ilanını görmüştüm. Kasiyer alımı yapılıyordu. İçimde garip bir heyecan yükseldi. Sanki yıllardır beklediğim bir kapı açılmış gibi… Ama hemen ardından o tanıdık düşünce geldi: “Askerlik.”
Çevremde duyduklarım kafamı karıştırıyordu. Kimisi “yapmadıysan almazlar” diyordu, kimisi “önemli değil, yeter ki çalış” diyordu. İnternet yorumları bile birbirine zıttı. Sanki bu ülkede iş bulmak zaten zor değilmiş gibi bir de görünmez kurallar listesi vardı.
Başvuru formunu doldururken ellerim titriyordu. En çok da o soruya takıldım: askerlik durumu.
Orada üç seçenek vardı:
Yaptı
Muaf
Tecilli
Ben “tecil”i işaretlerken sanki bir şey itiraf ediyormuşum gibi hissettim. İçimde bir ses “bu yüzünden eleneceksin” diyordu. Diğer ses ise “denemeden bilemezsin.”
Kasaya Değil, Beklemeye Alınmak
Başvurudan sonra günler geçti. Telefonu her çaldığında içim sıçrıyordu. Bir umut, bir hayal kırıklığı arasında gidip geliyordum. Bu bekleyiş insanın içini kemiren bir şeymiş; bunu o gün öğrendim.
Bir sabah mesaj geldi: görüşmeye çağrılıyordum.
O an sevindim ama garip bir şekilde korktum da. Çünkü artık gerçek bir cevapla yüzleşecektim.
Görüşme Günü: Bir Koltuk, Bir Soru ve Sessizlik
Marketin önüne geldiğimde içeri girmek bile zor geldi. Kapıdan içeri giren herkesin bir düzeni vardı sanki, ben ise o düzene ait değilmişim gibi hissediyordum.
Beni küçük bir odaya aldılar. Bir masa, iki sandalye. Karşımda orta yaşlı bir yönetici vardı. Klasik sorular başladı:
Daha önce çalıştın mı?
Vardiyalı sisteme uygun musun?
Yoğun tempoda sorun yaşar mısın?
Her soruya cevap veriyordum ama içimde asıl sorunun geleceğini biliyordum.
Ve geldi.
“Askerliğini yaptın mı?”
Bir an oda küçüldü sanki. Boğazım kurudu. Cevap basitti ama ağırlığı büyüktü:
“Tecilliyim.”
Adam not aldı. Yüz ifadesi değişmedi ama ben değiştiğini hissettim. O küçük mimik bile insanın içinde fırtına koparıyor.
Görünmeyen Duvar
Görüşme bittiğinde bana “seni ararız” dediler. O cümleyi artık ezberlemiştim. Ama bu kez farklıydı. Çünkü içimde bir şey kırılmıştı.
Dışarı çıktığımda Kayseri’nin soğuğu yüzüme vurdu. Ama asıl soğuk olan hava değildi.
Kafamda tek bir soru dönüyordu:
“Kasiyer olmak için gerçekten askerlik şart mı, yoksa bu sadece insanların birbirine anlattığı bir efsane mi?”
İkinci Gün: Başka Bir Mağaza, Aynı Soru
Pes etmedim. Bir gün sonra başka bir markete gittim. Bu kez daha hazırlıklıydım. Kendime “rahat ol” diyordum ama içimdeki gerilim dinmiyordu.
Mağaza müdürü daha hızlı konuşuyordu. Sanki zamanla yarışıyordu.
Yine aynı süreç:
Tecrübe
Vardiya
Hız
Müşteri ilişkisi
Ve yine o soru:
“Askerlik?”
Bu kez daha net söyledim: “Tecilliyim, 2027’ye kadar.”
Adam kısa bir duraksadı. O duraksama bana dakikalar gibi geldi.
“Biz genelde askerliğini yapmış eleman tercih ediyoruz.”
Cümle basit. Ama etkisi ağır.
O an kendimi sanki bir işe değil de bir duvara çarpmış gibi hissettim. Ve en kötüsü, o duvar görünmüyordu.
İç Ses: “Sen Yetersiz Değilsin, Sistem Dar”
Dışarı çıktığımda bir banka oturdum. İnsanlar geçiyordu. Herkes bir yere yetişiyordu. Ben ise olduğum yerde kalmıştım.
Günlüğümü açtım:
“Belki de sorun askerlik değil. Belki de sorun, her şeyin bir filtreye takılması.”
Ama sonra kendime kızdım. Çünkü insan böyle anlarda sürekli kendini suçluyor.
Üçüncü Deneme: Küçük Bir Market, Daha Gerçek Bir Sohbet
Üçüncü denememde daha küçük bir markete girdim. Bu kez daha az resmi bir ortam vardı. Müdürle konuşma şeklim bile farklıydı.
Bana çay ikram etti. Bu bile şaşırtmıştı beni.
Sorular yine aynıydı ama ton değişikti.
“Askerlik yaptın mı?”
Bu kez içimdeki gerginliği saklamadım.
“Hayır, tecilim var. Ama çalışmak istiyorum. Gerçekten ihtiyacım var.”
Bir an sustu. Sonra şöyle dedi:
“Bak, bizde açık konuşayım. Kasiyerlikte askerlik şart değil ama bazı dönemler yönetim ‘yapmış olsun’ diye özellikle istiyor. Ama esas önemli olan dayanıklılık.”
O an içimde bir şey hafifledi. İlk defa biri bana “tamamen reddedilmedin” hissini verdi.
İlk Küçük Umut
Beni denemeye aldılar. Bir gün kasa başında duracaktım.
O gün eve dönerken ilk defa yürüyüşüm değişmişti. Belki de ilk kez “olabilir” kelimesine gerçekten inandım.
Kasa Başında İlk Gün: Gerçekle Yüzleşmek
Ertesi gün sabah erkenden marketteydim. Üniforma verildi. O kıyafeti giymek garipti; sanki başka bir hayata geçiyordum.
Kasaya geçtim.
İlk müşteri geldi.
Elim titredi.
Barkodu okuttum.
Yanlış okuttum.
Müşteri bekledi.
Terledim.
O an anladım ki mesele askerlik değilmiş sadece. Mesele insanın kendine güvenmesiymiş.
Müdür uzaktan baktı. Bağırmadı. Sadece “tekrar dene” dedi.
Ve ben tekrar denedim.
Askerlik Şartı Gerçeği: Söylenen ile Yaşanan Arasında
Gün içinde şunu fark ettim: Kimse bana “askerlik yapmadın diye giremezsin” demiyordu. Ama herkes bir şekilde “yapmış olmanı tercih ederiz” diyordu.
Bu cümle görünmez bir filtre gibi çalışıyordu.
Asıl mesele şuymuş:
Kanun değil
Sistem tercihi
İnsanların alışkanlığı
Yani askerlik şart değil, ama bazen “beklenen bir kriter” gibi davranılıyor.
Ve bu, insanın önünü tıkayan en belirsiz duvar.
Kafamdaki Sorular Büyüdü
Kasada çalışırken aklımdan geçenler şunlardı:
Bir iş için neden bu kadar kişisel bir durum önemli olsun?
Dayanıklılık mı daha değerli, yoksa formalite mi?
Bir insanın hayat planı neden tek bir soruya sıkışsın?
Bu sorular cevap bulmadıkça ağırlaşıyor.
Günün Sonu: Yorulmak Değil, Değişmek
Akşam olduğunda kasayı kapattık. Ellerim ağrıyordu. Ama garip bir şekilde içim daha sakindi.
Çünkü ilk defa bir işin içine girmiştim.
Dışarı çıktım. Kayseri’nin soğuğu yine vardı ama bu kez farklıydı. İçimde küçük bir ışık vardı.
Günlüğüme yazdım:
“Bugün öğrendim ki bazen reddedilmek değil, bekletilmek daha zor. Ama yine de kapılar tamamen kapalı değil.”
Son Düşünce: Askerlik Bir Engel mi, Bir Bahane mi?
Kasiyer olmak için askerlik şart mı sorusu hâlâ kafamda dönüyor. Ama artık cevabım daha net:
Şart değil. Ama bazen bir hikâyenin içine gölge gibi düşüyor.
Ve belki de asıl mesele şu:
İnsanları işe alırken gerçekten neye bakıyoruz? Belgelerine mi, yoksa dayanıklılıklarına mı?
Ben hâlâ o kasada duruyorum. Her barkodda biraz daha güçleniyorum. Ve her gün şunu düşünüyorum: Belki de en büyük askerlik, hayatın kendisine karşı verilen sessiz mücadeledir.
Umarız “Kasiyer olmak için askerlik şart mı” hakkındaki bu rehber işinize yaramıştır. Keza ailesiyle kalmaya devam edin!
Daha Fazlası İçin: Jel boya nedir ve ne için kullanılır ?