Tuvalet yaparken nasıl oturulur? Bazen en basit şeyin bile insanı düşündürdüğü anlar
Merhabalar! Keza olarak “Tuvalet yaparken nasıl oturulur” konusunda aklınızdaki soruları yanıtlamak için buradayız.
Kayseri’de bir akşam: küçük bir sıkışıklığın büyük bir iç ses oluşturması
Bugün Kayseri’de hava keskin bir soğuktu. Günün başından beri içimde garip bir huzursuzluk vardı. Sanki bir şey eksikti ama ne olduğunu adını koyamıyordum. İnsan bazen en sıradan şeylerin bile zihnini dağıttığını sonradan fark ediyor. Benim için o günün kırılma anı, bir alışveriş merkezinin tuvaletinde yaşandı.
Tuvalete girdiğimde tek düşündüğüm şey şuydu: “Tuvalet yaparken nasıl oturulur?” Bunu düşünmek bile bana garip geliyor ama o an gerçekten bunu düşündüm. Sanki daha önce hiç bilmiyormuşum gibi değil, sanki o an her şey yeniden öğrenilmesi gerekiyormuş gibi.
Çantam omzumdaydı, elimde telefonum, ama hiçbirine dokunmadan sadece kapının kapanış sesini dinledim. O küçük ses bile bana güven verdi. Ama içimdeki huzursuzluk geçmedi. Belki de asıl mesele oturmak değildi, başka bir şeydi.
Basit bir hareketin içine sıkışan duygular
Tuvalet yaparken nasıl oturulur? sorusu aslında teknik bir şey gibi görünüyor. Ama o an fark ettim ki mesele sadece bedenin pozisyonu değil. Bazen insan kendi bedenini bile doğru yere yerleştiremiyor hayatta.
O gün kendime kızgındım. Bir arkadaşımın söylediklerini gün boyu kafamda çevirmiştim. “Sen çok içine atıyorsun” demişti. Belki de haklıydı. Çünkü o tuvalet kabininde bile zihnim susmuyordu.
Oturmadan önce kısa bir an durdum. Sanki hayatımın en önemli kararıymış gibi. Sonra yavaşça oturdum. Ve o an garip bir şey oldu: kontrol etme isteğim biraz azaldı. İnsan bazen sadece oturmayı öğrenerek bile biraz rahatlayabiliyor.
Hijyen, düzen ve görünmez bir güven ihtiyacı
Bunu yazarken bile düşünüyorum, neden bu kadar basit bir şey bu kadar çok şey çağrıştırıyor? Belki de mesele temizlikten daha fazlası. Belki de güvenle ilgili.
Kayseri gibi şehirlerde büyüyünce insan düzeni önemsemeyi öğreniyor. Evde annem hep derdi: “Her şey yerli yerinde olacak.” Tuvalet bile bir düzen meselesiydi onun için. Küçükken bana öğrettiği şeylerden biri de buydu: Tuvalet yaparken nasıl oturulur? sorusunun cevabı aslında “kendini rahat bırakacak şekilde”ydi.
Ama büyüyünce bunun o kadar kolay olmadığını anlıyorsun. Çünkü artık sadece bedenin değil, zihnin de oturacak bir yer arıyor.
Bir otobüs yolculuğu ve yarım kalmış düşünceler
Bir gün Kayseri Otogarı’nda uzun bir yolculuk öncesi beklerken yine aynı soruyla karşılaştım. Bu kez fiziksel olarak değil, zihinsel olarak: Tuvalet yaparken nasıl oturulur? diye düşünmedim ama hayatın içinde nasıl “yerleşilir” diye düşündüm.
Otogar tuvaletleri her zaman biraz acele hissi taşır. Kapılar hızlı açılır, hızlı kapanır. İnsanlar bekler. Herkes bir yere yetişmeye çalışır. O ortamda bile insanın kendi bedenine dönmesi gerekir.
O gün acelem vardı. Ama yine de durdum. Çünkü fark ettim ki acele ederken bile bedenin bir ritmi var. Oturmak bile bir tür durma hali. Ve ben o durmayı çoğu zaman unutuyordum.
Küçük bir anın büyüttüğü farkındalık
O an içimde bir şey kırılmadı ama yumuşadı. Sanki sürekli sıkı tuttuğum bir şey gevşedi. Kendime kızmak yerine, kendimi anlamaya başladım.
Evde yalnızlık ve aynadaki düşünceler
Akşam eve döndüğümde ev sessizdi. Kayseri’nin o tipik sessizliği… Dışarıda rüzgar, içeride duvarların sesi.
Tuvalete girdiğimde bu kez hiçbir acelem yoktu. Kapıyı kapattım ve bir süre oturmadım bile. Sadece düşündüm. Tuvalet yaparken nasıl oturulur? sorusu bu kez zihnimde değil, kalbimdeydi.
Çünkü fark ettim ki bazı sorular aslında cevap aramaz. Sadece seni kendine getirir. Ben de o an kendime geliyordum.
Aynaya baktım. Yorgun bir yüz vardı. Ama o yorgunluk kötü değildi. Sadece yaşamış olmanın yorgunluğuydu. İçimde hafif bir umut da vardı. Neden olduğunu bilmiyordum.
Arkadaşlıklar, kırılmalar ve içe dönme hali
Son zamanlarda arkadaşlarımla aramda mesafe olduğunu hissediyorum. Kimseyle büyük bir kavga yaşamadım. Ama küçük sessizlikler birikti.
Bir arkadaşımın beni aramaması, bir diğerinin mesajı geç cevaplaması… Bunlar birikirken insan kendi içine daha çok dönüyor. Ben de döndüm.
Belki de bu yüzden Tuvalet yaparken nasıl oturulur? sorusu bile bana derin gelmeye başladı. Çünkü bazen insan en basit şeyi bile doğru yapıp yapmadığını sorguluyor.
Bedenin dili ve zihnin gürültüsü
Oturmak aslında çok basit bir hareket. Ama zihnin gürültüsü varsa hiçbir şey basit değildir. Ben bunu Kayseri’de, kendi küçük odamda daha iyi anladım.
Oturduğum anlarda bile zihnim başka yerlerdeydi. Geçmişte, konuşmalarda, pişmanlıklarda… Ama sonra fark ettim ki beden burada kalabiliyor, zihin değil.
Küçük bir öğrenme anı
Zamanla şunu öğrendim: Tuvalet yaparken nasıl oturulur? sorusunun cevabı sadece fiziksel değil. Kendini sıkmadan, acele etmeden, olduğun yere izin vererek oturmak.
Bunu öğrendiğimde hayatım değişmedi. Büyük bir dönüşüm olmadı. Ama içimde küçük bir rahatlama oldu.
Sanki sürekli omzumu sıkıştıran bir el biraz gevşedi.
Gündelik hayatın içindeki görünmez dersler
Kayseri’de sabahları işe giderken otobüs beklerken, markette sıra beklerken, hatta evde çay koyarken bile aynı şeyi fark ediyorum: İnsan en çok kendine yabancı olduğunda yoruluyor.
Tuvalet gibi en özel anlarda bile bu yabancılık hissi ortaya çıkabiliyor. Ama aynı zamanda insanın kendine dönebildiği nadir anlar da orada saklı.
Sonunda kalan his
Benzer Bir Yazı: Tuvalet tahareti nasıl yapılır ?
Şimdi geriye dönüp baktığımda o günleri düşündüğümde şunu hissediyorum: Hayat büyük olaylardan değil, küçük fark edişlerden oluşuyor.
Tuvalet yaparken nasıl oturulur? sorusu bile bana bunu öğretti. Basit görünen şeylerin içinde bile insanın kendine dair bir şeyler bulabileceğini.
Ve belki de en önemlisi, bazen sadece oturmak bile yeter. Çünkü insan her zaman çözüm aramaz. Bazen sadece durmak ister.
Bu içeriğimizle “Tuvalet yaparken nasıl oturulur” hakkında kapsamlı bir bakış açısı sunmaya çalıştık. Keza okurlarına sevgilerle!